ÇOCUKLUĞUMUZ
ÇOCUKLUĞUMUZDA.............
Bizim çocukluğumda Annelerimiz çalışmazdı.
Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç
açmadım.
Hatta Babamın bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir
parçası gibiydi, hep evdeydi.
Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek
bir yer yoktu ki.....
En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.
Sokakta oynamak diye bir kavram
vardı yani.
Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.
Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya,
zıplaya yürüyerek gelirdik.
Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.
Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara
koyar oyuna bile dalardık.
Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle
bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.
Mahallemizdeki teyzeler Annemiz gibiydi. Susayınca girer
evlerine su içerdik.
Ya da pencereden bize bir sürahi bir bardak uzatırlar,
hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.
Kısacacı evine gidip gelen (ki ;sadece çişi gelen giderdi evine)
elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.
Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de
gönderirdi.
Bu bazen bir kurabiye, bazen bir meyve
olurdu.
Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin
diye çıkarır çantamızın Üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.
Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız
evimiz kadar güvenli idi.
Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştırırlardı
bizi.... Polisler gelmezdi
kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.
Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz,
onlar nedir
bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla
saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine
oyuna dalardık.
Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.
Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop
kapmazdık.
Azar işitip, acillere taşınmazdık. Düşerdik ekmek
çiğner basarlardı
alnımıza, oyuna devam ederdik. Röntgenlere, ultrasonlara
girmezdik.
Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.
Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki. Komşumu tanımıyorum
ama evinin camında,temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin
der konuşurum.
Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.
Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece ; bilmem kaç kuruş
hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.
Evlerimiz var, içinde yaşayan yok. Parklarımız var,
içinde oynayan çocuk yok.
Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks
binalar, ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar...
Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz.. 
Tahta iskemlelerimizde oturan yaşlılarımız,
onlara dede, nene diye hatırını soran çocuklarımız yok oldu.
Ben kapılarında ' vale ' lerin, ' bady '
lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir.
Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp,taksidini bitiremediği
arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek
ters gelir bana.
Benim değildir bu kültür.   
Ne ruhuma, ne kültürüme ne de
cüzdanıma
hitap eder.
Nedir bunlar?   
Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş
insanlar olduk.
Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.
İyi de neden böyle olduk ?   
Biz mi
istemiştik? Yoksa birileri mi böyle istedi.......
Her toplum hakettiği gibi
yönetilir'' derler ya, hakettiği gibi de yaşar diyelim mi ?
Kim yazmış bilmiyorum. Taa uzaklardan bir selam gibi geldi bana.

[Resimleri Görebilmek İçin Lütfen Üye Olunuz.]gerçekten eskileri özlemle yad edecek bir yazı  yüreğine sağlık teşekkürlerr

çok güzel günlerdi gözümün  önünde canlandı biz yaşadık o günleri hatırlıyoruz  yüzümüzde kocaman bir gülümsemeyle ... çocuklarımız  beim çocuklarım hiç sokakta oynamadı ve hiç  oynayamayacak . yazık oldu   demişya yazıda( RUH YOK BUZ GİBİ OLDUK BUZ ) PAYLAŞIM İÇİN ÇOK TEŞEKÜRLER ....

MKMKAYALAR